BİR DURUN YAHU
Allah akıl vermiş yaratırken,
Kullan şunu be kardeşim.
Devlet hastanesindeyiz.
Asansörün düğmesine bastık.
Bekliyoruz.
Nihayet geldi, zemin katta bindik.
7. kata çıkmamız gerek.
Her katta durduk.
Her katta açılıp kapandı kapı, vatandaş içeri hücum ediyor.
Tek mesele inmek yada binmek.
Kafada olan tek şey var, o asansöre binilecek.
Binen binene.
Katları çıktıkça azalacağımıza daha da kalabalıklaştık.
Adam üçüncü katta asansöre bindi.
Zemin katta inecek.
Yok, önce ta sekizinci kata çıkıp, ardından zemine iniyor.
Maksat asansörde kendisine yer bulmak.
Asansör dar ve uzun bir koridorda gidip gelmekten yorulmuş.
Asansör zaten küçük.
Hava bunaltıcı.
Mikrop etrafta kol geziyor.
Ağız ağza, nefes nefes, tıklım tıkış bir vaziyet.
Asansörde bir kişilik yer bulmak, vekil listesinde yer bulmaktan daha zor.
Kural basit aslında.
Yukarıdan aşağı ineceksen iniş düğmesine,
Aşağıdan yukarı çıkacaksan çıkış düğmesine basacaksın.
Bu kadar işte.
Ama kendisini asansöre atsın, binmeyi başarsın da ne olursa olsun kafasında.
***
Polikliniklerin olduğu koridorlar bir alem.
Mevcut sandalyeler dolu.
Ayakta duranların sabrı sınanıyor.
Sağdan gidilir, soldan gelene yol verilir.
Yok, öyle değil.
Vatandaş sağlı sollu birbirinin üzerine çıkarcasına arşınlıyor koridoru.
Kapıların önü tıklım tıkış.
Sıra gelmesine daha çok var ama adam kapının kolunu tutmuş bir yere kıpırdamıyor.
Girene çıkana eziyet çektiriyor.
Sağlam adamın, hasta (özellikle sinir hastası) olması mümkün.
***
Mademki; insanız,
Nefes alıp veriyoruz,
Kendimizi eğitmek zorundayız.
Olduğumu yerde sayarak hayat geçmez.
Hem kendinize,
Hem çevrenizdeki insanlara eziyet çektiriyorsunuz.
Öğrenin,
Öğrenmek için gayret edin hiç olmazsa.
Asansör gibi dar ve uzun bir koridordan çıkarın sıkışmış kafalarınızı.
Yazık yahu.
Bu zulmü hep çekmek zorunda mıyız?
Biliyorum ki; her konuda bilgimiz, fikrimiz var kardeşim,
Spor, siyaset, ekonomi…
Bunu da bilin, bunu da öğrenin be kardeşim.
Zaten hayat zor,
Daha fazla zorlaştırmayın…