HIDIRELLEZ…

Takvimler 5 Mayıs’ı gösterdiğinde, Anadolu’nun dört bir yanında farklı ama bir o kadar da ortak bir heyecan başlar. Hıdırellez. Sadece bir mevsim geçişi değil, aynı zamanda umutların tazelendiği, dileklerin gökyüzüne bırakıldığı kadim bir gelenektir bu.

Hıdırellez, kökeni yüzyıllar öncesine uzanan; doğayla insan arasındaki bağın en sade, en içten ifadesidir. Rivayete göre Hızır ve İlyas peygamberlerin yeryüzünde buluştuğu gün olarak kabul edilir. Bu buluşma, bereketin, sağlığın ve bolluğun sembolü haline gelmiştir. İşte bu yüzden insanlar bu özel günde dilek tutar, ateşler yakar, doğayla iç içe olur.

Aslında Hıdırellez bize şunu hatırlatır. İnsan, her zaman umut etmek ister. En zor zamanlarda bile bir çıkış yolu, bir ışık arar. Hıdırellez gecesi gül ağacına bırakılan dilekler, sadece bir ritüel değil; insanın geleceğe olan inancının sembolüdür.

Bugün modern hayatın koşuşturması içinde belki bu gelenekleri eskisi kadar yoğun yaşamıyoruz. Ama özünde değişmeyen bir gerçek var. İnsan hâlâ umut ediyor. Daha iyi bir hayat, daha güzel yarınlar, sağlık, huzur ve mutluluk istiyor. Hıdırellez de tam olarak bu ortak duygunun adı.

Belki de bu yıl Hıdırellez’i sadece bir gelenek olarak değil, bir hatırlatma olarak görmeliyiz. Doğaya dönmeyi, sadeleşmeyi, küçük mutlulukları fark etmeyi…

Ve en önemlisi, dilek dilemeyi bırakmamayı…