DELİMİYİZ BİZ?
Bakıyoruz.
Umutla.
Sabırla.
Ufukta görünen bir şey yok aslında.
Laf olsun torba dolsun misali sözler çöplüğünde yolumuzu bulmaya çalışıyoruz.
Zaman hızla geçiyor.
Oyalanıyoruz.
Oyalanıyoruz maalesef.
***
Akıl hastanesine yeni atanan müdür hastaneyi dolaşmaya karar vermiş.
Dolaşırken hastanesinin dışarıya bakan duvarının dibinde bir grup akıl hastasının tek sıra olup duvardaki bir delikten baktıklarını görmüş.
Merak içinde yanlarına giderek:
“Yahu hepiniz toplanmış burada ne yapıyorsunuz.”
“Hiçbir şey yapmıyoruz sadece bu delikten dışarı bakıyoruz...” demişler.
Bunun üzerine müdür hastaları kenara iterek:
“Durun birde ben bakayım” demiş ve delikten dışarıya doğru bakmış.
Birde ne görsün delik kapalı ve hiçbir şey görünmüyor. Hiddetle akıl hastalarına dönerek:
“Yahu, demiş, Ben baktım bu delikten dışarı bir şey görünmüyor peki siz ne görüyorsunuz?”
“Deliler hep bir ağızdan Müdür Bey, demiş. Biz yıllardan beri bakıyoruz bir şey göremedik siz bir bakışta nasıl göreceksiniz ki.”
***
Bakıyoruz.
Umutla.
Sabırla.
Ufukta görünen bir şey yok.
Bakıyoruz.
Aylarca baktık,
Yılarca baktık ne oldu?
Vatandaşın yaşam konforuna etki edecek pek bir şey yok.
Sıfıra sıfır elde var sıfır.
Sonuç; Eşeğin kuyruğu gibi ne uzuyor, ne de kısalıyoruz.
***
Büyükşehiriz üstelik.
Bakıyoruz.
Umutla.
Sabırla.
Ufukta görünen bir şey yok.
Bırakın tünelin ucunda bir ışık görmeyi,
Duvarda küçük bir delik bile yok.
Nereye bakıyoruz biz?
Ne görmeyi bekliyoruz onu da bilmiyorum.
Şimdi asıl soru geliyor.
Biz deli olabilir miyiz?