M E L E T

 

Yıktılar, yapıyorlar…

Neden bu kadar uzun sürdü anlamak mümkün değil.

Yapılan köprü.

Sanırsın Amerikada’ki ikiz kuleler.

***

Oğlumun veli toplantısı var. Toplantı saati 18.00.

Cumhuriyet mahallesine geçmek zorundayım.

İşin dağılma zamanı, trafik Arap saçı.

Vatandaş evine ulaşmak için çırpınıyor.

***

Yazın başında yıktılar köprüyü. Ekim ayı bitiyor açılmadı hala.

Akyazı mahallesinden başlıyor yoğunluk.

Soya sapağından sonra, çevre yolundan, şehrin bilumum sokaklarından Cumhuriyet mahallesi tarafına akın var.  Araçlar sıralanmış durumda.

Trafik dur kalk ilerliyor.

Gaz, fren, gaz, fren arabanın motoru kafayı yedi.

Kaplumbağa hızında ilerliyor konvoy.

Geçebilen derin bir “oh” çekip, seviniyor.

Sanki Sırat köprüsü mübarek.

Kayabaşı sapağından sonra açılıyor trafik.

Geç kaldım, basıyorum gaza mecburen.

***

Veli toplantısı bitti.  Tekrar aynı yolu dönüp eve gideceğim.

Çok şükür yol dönerken daha rahat.

Bugün yordu beni.

En son veli toplantısı, ev, yemek, çay derken, çok şükür ayağımı uzatıp dinleneceğim.

***

Veli toplantısı harika geçti.

Öğretmenlerini dinlerken ağlamamak için zor tuttum kendimi.

Oğlum maşallah, Allah nazardan saklasın, sınıfta her konuda birinci.

Yaramazlıkta birinci,

Haylazlıkta birinci,

Ödev yapmayan öğrenciler içinde birinci,

Dersi kaynatanlar arasında birinci,

En gurur duyduğum birinciliği sona sakladım.

Sık sık idareden ceza verilmek üzere çağırılan öğrenciler arasında en birinci.

Hatta sağ olsun Müdür, oğlum gel/git yorulmasın diye odasını oğlumla paylaşmayı düşünüyor.

Maşallah oğluma.

Daha bir, iki ay önce açıldı okul.

Neler başarmış öyle, tıpkı ben. Babasının oğlu.

İnsan gurur duyuyor başardıklarıyla...

Keşke; şu Melet köprüsünü bizim oğlana bıraksalardı,

Bir günde yıkar, iki ayda yapardı…

Vatandaş bu kadar eziyet çekmez, alkışlardı…

***

15 Ekim’de açılacaktı, açılmadı.

Bekliyoruz.

Biterse Ekim’e, bitmezse?