SIKILIYORUZ ARTIK

Sıkılıyoruz be kardeşim.

Hem de çok…

Oysa mesele basit.

Yıllardır aynı adamlar dikiliyor karşımıza,

Listelerde, sıralarda, koltuklardakiler hep aynı, değişen bir şey yok.

Aynı adamlar, yapışmışlar oturdukları yere,

Aynı suratlar,

Aynı konuşmalar,

Aynı cümleler…

Bir şeyler olacak yada değişecek umudu yok hiç birimizde.

Sonuç; çözümsüz sorunlar kucağımızda duruyor.

Yanı başımızda uyuyor bizimle.

Aynı sofraya oturup, kalkıyoruz.

***

Sıkıldık be kardeşim.

Birileri sıkıyor bizi.

Bozuk plak tadında dönüyor dünya.

Cızırtılı, pis bir gürültü,

Yıllardır aynı şarkıyı dinlemekten sıkıldık.

Memleketin sorunları aynı, liste kabarıyor.

Artan meselelerin temcit pilavı gibi önümüze konulmasından sıkıldık.

Ömür geçiyor.

Dişimizi sıkmaktan çenemiz ağrıyor.

Sabretmekten çatlayacağız.

Ölmeden güzel şeyler olsun diye direniyoruz.

Cek, caklarla geçiyor zaman.

Sıkılıyoruz…

***

İki arkadaşın, bir kedisi varmış.

Birisi – “Zavallı kedi çok kirlenmiş ben onu yıkayayım, demiş.”

Diğer arkadaşı – “Hayır yıkama yoksa ölür, demiş.

Bizimki dinlememiş ve kedi'yi yıkamış ve kedi ölmüş.

Arkadaşı – “Ben sana demedim mi kedi ölür diye, demiş.

Cevap şu – “Ama ben kediyi yıkarken ölmedi, sıkarken öldü.”

***

Sıkılıyoruz kardeşim.

Farkındayız her geçen gün daha zor oluyor hayat.

Sıkılıyoruz.

Limon gibi…

Tatsız, tuzsuz bir hayat,

Kaçan trenlerin ardından bakıp, hayıflanıyoruz.

Birileri sıkıyor bizi,

Bir şeyler değişmeli artık…