YAŞAMAK İÇİN

Cumartesi pazar bahçedeydiler.

Hava serindi.

Yağmur çiseliyordu ara sıra.

Lakin sırtı terlemiş, ter damlıyordu anlından.

Ocak diplerine gübre atıyordu kayınpeder.

80 yaşını çoktan aşmış.

Nefes nefese.

***

Köydeki evin hemen yanı başında,

15-20 metrekare bir toprağı çevirmiş kayınvalide.

80’e merdiven dayamış,

Dizlerinden ameliyat olmuş,

Belinde platin var.

Yamada inatla ayakta durmaya çalışarak toprakla didişiyor.

Bileğine kadar çamur içerisinde.

Hırkası toz toprak.

Dikenli tellerin hemen yanında,

Resmen savaşıyor.

***

Kabak, bakla ocaklıyor.

Sonra bezelyeler çiçek açmış, çangallara bağlıyor.

Bir de evin arkasında bellenmemiş az bir yer kalmış homurdanıp duruyor.

Bir karış toprak boş olsun istemiyor.

Sebze çok pahlandı diyor.

***

Memleket insanı böylesi inatla direniyor.

Fındık yüz güldürmeyince,

Adam gibi para etmeyince,

Yetkililer ilgisiz,

İlgisizler yetkili olunca,

Vatandaş kendi başının çaresine bakıyor mecburen.

***

Cumartesi pazar bahçedeydiler.

Hava serindi.

Yağmur çiseliyordu ara sıra.

Kazma kürek ellerinde,

Toprakla mücadele ediyorlardı.

Biri seksen,

Diğeri seksenin üzerinde,

Neden?

Cevabı Nazım Hikmet şiirinde söylemiş.

“Yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı,  yetmişinde bile, mesela, zeytin dikeceksin,  hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil,  ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için,  yaşamak yanı ağır bastığından.”

Yaşamak,

Yaşatmak için…