İNSAN İDRAK EDEBİLİRSE  

 

İnsan zaman zaman var olandan başka bir şeye susar ve bazı insanlar belki enerji belki hayâl gücü eksikliğinden kendi kendini yenileyemez suskun kalır dilleri.

 

Köşede öylece duran tambur

bir el bekler bir gönül özler

başka gönüllere ulaşmak için 

telleri terk eyleyemez güzellikleri

Her eşya insan gibi kendi fıtratını yaşar kabiliyetin ellerinde.

Ruhların yaşam kaynağı aşk bazen bir musikinin  zaman içinde rengârenk çiçeklerin

bazense kâmil bir insanın gönlünden diline gelen kelimelerle  yol bulur yaşamaya yaşatmaya.

O ilk sözler ne kadar önemlidir ölümün zihinsel ve soyut hâlinden çok farklı

bir gerçekliğin yaşama sunduğu bir müjde gibidir hissedilenler..

 

İnsanlar ibadethanelerinde mutlu ve huzurlu dua ederken ne var olan gerçekler yok olur ne sırlar konuşan diller saygıyla iç seslere dönüşür

ilâhi nameler  coşar gönüllerde

 eşyalar dahi bekler duayı

 bitsin ulaşsın diye yerine

ve mekânlar boşalır ruhlar dinginleşir

huzurlu insanlar yayılırlar

çıkarlar sefere kendilerinden kendilerine

…ve çilekeş gönüllerin hepsi elele tutuşup

daire olurlar kutsanır âlem..

 

Değişen bir dünya ve karışık bir çağda Ortadoğu coğrafyasında kalem oynatan bilginin, sanatın, kültürün ve İslam odaklı bir anlayışın temellerini attığı ülkemizde 

Sezai Karakoç ' un bir derdi, bir ideali ve bir davası vardı kuşkusuz. 

Havaya kılıç sallamadan, siyasi alana girmeden ve hamasi nutuklara iltifatı asla düşünmeden, kaş yapayım derken göz çıkaracak konulalara temas etmeden kozasını ören ipek böceği misali Diriliş neslini oluşturma peşindeydi hep. Bir derdi ve sevdası vardı.  Bunu da şiir kalıplarına dökmüştü.

 

"Yeni Şeyler Söylemek "tüm gönüldaş ve dostlar, bu şiir’i tefekkür edelim;

 

"Ben çiçek gibi taşımıyorum göğsümde aşkı

Ben aşkı göğsümde kurşun gibi taşıyorum.

Gelmiş dayanmışım demir kapısına sevdanın

Ben yaşamıyor gibi yaşamıyor gibi yaşıyorum.

Ben aşkı göğsümde kurşun gibi taşıyorum "

 

Sırları arıyorsan eğer

Esrarın hazinesineyse müptelâlığın

Onun arkasından yürü yolun tozunu çek ciğerlerine can olur korkma

Gece esen rüzgârdan 

Gündüzleri puslardan çekinme 

Zira o kasveti dağıtan bir kandil gibidir geceye

 

Tevhit kervanına katıl

Bak nasıl coşuyor yollar

Hiçlik deryasında yok olan erler toprağı incitmez

Sen şöhret paçavralarından kurtul

Hiçlik pınarının can suyunu iç

Çünkü… sen… hakikati arayan adam

O kâmil insanın sana sunduğu elbiseyi giy

 

Hissetmiyormusun aşk kokuyor buram buram

…ve aşkı resmediyor can boyasıyla çizip kalplere

Nakşediyor gönüllere aşkın sırrını 

 

Elindeki keşkülü zenginlere uzatıp durma doldursunlar diye rızkını

Bak keşkülün üzerinde nakşedilmiş kâmil insan sözünü görmüyormusun

Aşk aşk diye yalvarıyor eşyanın hakikati

İşte budur aradığın

Ey hakikati arayan adam

…ve haykırıyor marifetlerin emanetçisi

“Dünyayı geç kendinde dur”

Aşktır sana son durak

Başlangıçta indiğin..