GAM YEME! HER KARANLIĞIN BİR SABAHI VARDIR.

“Bugünün derdi yarının hikmetidir”

Hayat bazen insanın üzerine üzerine gelir. Bir kapı kapanır, bir dost uzaklaşır, bir emek karşılıksız kalır. Bazen haksızlığa uğrarsın, susarsın. Bazen derdini anlatamazsın. Bazen de herkes seni yanlış anlar. İşte tam o anda insanın kulağına bir söz fısıldanır: “Gam yeme!”

Hafız-ı Şirazi yüzyıllar öncesinden bugünün insanına sesleniyor: “Kaybolan Yusuf döner Kenan’a bir gün; gam yeme. Gör şu mahzun ev olur tekrar gülistan; gam yeme.” Ne kadar büyük bir teselli… Çünkü hayatın hiçbir mevsimi sonsuza kadar sürmez.

Bugün gözyaşı vardır, yarın tebessüm. Bugün karanlık vardır, yarın aydınlık. Bugün kayıp vardır, yarın kavuşma. Bugün sabır vardır, yarın şükür. Yeter ki insan umudunu kaybetmesin.

Bazen felek tersine dönmüş gibi gelir insana. Ne yaparsan yap işler yoluna girmez. Ama unutma: Devran hep aynı yerde durmaz. Bugün seni üzen şey, yarın seni güçlendiren bir hatıraya dönüşebilir. Bugün yaşadığın imtihan, yarın başkasına umut verecek bir hikâyenin başlangıcı olabilir.

Hafız’ın sözü burada daha da anlam kazanıyor: “Gerçi birkaç gün felek sapmış gider, hep ters yöne; her zaman arzuna dönmez çünkü devran; gam yeme.” Demek ki mesele, fırtınanın hiç çıkmaması değil; mesele, fırtına çıktığında gemiyi terk etmemektir.

Nuh’un gemisi bunun en güzel misalidir. Tufan kopmuş olabilir. Sular yükselmiş olabilir. Her taraf karanlığa bürünmüş olabilir. Ama geminin içinde umut vardır. Çünkü geminin kaptanı Allah’a güvenmektedir.

Öyleyse bugün hayatında bir tufan varsa… Gam yeme! Birileri seni anlamıyorsa gam yeme. Hakkın gecikiyorsa gam yeme. Emeğin görülmüyorsa gam yeme. Bir kapı yüzüne kapanıyorsa gam yeme. Çünkü insanın hesabı bitse de Allah’ın hesabı bitmez.

Yusuf kuyuya atıldı diye hikâyesi orada bitmedi. Zindan, Yusuf’un sonu olmadı. Kuyu, saraya giden yolun başlangıcı oldu. İşte hayat da böyledir. Bugün “son” zannettiğin şey, belki de yarının ilk cümlesidir.

Bu yüzden kalbini karartma. Ümidini öldürme. Duadan vazgeçme. Sabırdan ayrılma. Çünkü nice mahzun evler yeniden gülistan oldu. Nice kırık kalpler yeniden sevindi. Nice kapanan kapılar, hiç beklenmedik yerlerden yeniden açıldı.

Sel götürmüş, yıkmış olabilir varlığını. Nuh kaptansa, korkma olsa tufan; gam yeme! Bazen insana düşen sadece dayanmak, sabretmek ve yoluna devam etmektir. Çünkü Allah’ın yazdığı hikâyede henüz son sayfayı okumadın.

Öyleyse başını kaldır. Derin bir nefes al. Ve kendine şunu söyle: “Bu da geçecek.”

Çünkü hayatın en güzel tarafı şudur: Hiçbir gece sabaha kadar sürmez. Hiçbir kış baharı sonsuza kadar engelleyemez. Hiçbir tufan ebedî değildir.

Ve bazen bir tek cümle, insanın bütün yükünü hafifletmeye yeter:

GAM YEME!

Daha anlatılmamış bir hikâyen var.