PAYLAŞTIKÇA ÇOĞALAN BİR ÖMÜR

 

 

Abimin kıymetli eşinin halası ve kız kardeşimin eşinin halası, merhume büyüğümüze ithafen

 

Bazı insanlar vardır; ömürleri sona erse de iyilikleri yaşamaya devam eder. Onlar geride yalnızca bir isim değil, gönüllerde güzel hatıralar, sofralarında bereket, dillerinde dua ve ardında hayır bırakırlar.

 

Merhume büyüğümüz de işte böyle  saliha bir kadındı. 

 

Paylaştıkça çoğalan bir bereketin izini sürerdi. Evine adım atan kim olursa olsun güler yüzle karşılanır, sofrasından misafir, elinden hayır ve hasenat eksik olmazdı.

 

“Sağ elin verdiğini sol el görmesin” düsturuyla yaşayan; yaptığı iyiliği anlatmak yerine yaşatan, malıyla ve mülküyle değil, tatlı diliyle, güzel ahlakıyla ve temiz kalbiyle de tasadduk eden vakur bir insandı.

 

Onun hayatına baktığımızda şunu görüyoruz:

 

İnsan, dünyada ne biriktirdiğiyle değil, gönüllerde ne bıraktığıyla hatırlanıyor.

 

Fakat Yüce Mevla, bu güzel kulunu ömrünün son demlerinde çok çetin bir imtihanla da sınadı.

Dile kolay…Uzun yıllar boyunca yatağa bağımlı yaşadı. Ağır hastalıkların sancısını çekti. Günler, aylar, yıllar geçti. Fakat biz onun bu uzun imtihan karşısındaki sabrına şahit olduk.

 

Şikâyet etmeyen, isyan etmeyen, bir teslimiyet içerisinde Rabbine sığınan hâli hepimizin zihninde Hz. Eyyûb’un (a.s.) sabrını canlandırdı.

 

Kur’an-ı Kerim’de Hz. Eyyûb’un (a.s.) hastalık ve sıkıntı karşısında Rabbine yönelişi anlatılır. O, imtihanın ağırlığına rağmen Rabbine olan bağlılığını kaybetmemişti.

 

Merhume büyüğümüzün hayatının son yıllarında da biz, sabrın sessiz fakat güçlü bir örneğini gördük.

 

Belki bedeni yatağa mahkûmdu; fakat gönlü Rabbine bağlıydı.

 

Belki eli eskisi gibi hayra uzanamıyordu; fakat yıllar boyunca yaptığı iyilikler onun adına konuşmaya devam ediyordu.

 

Belki sofrasına eskisi kadar misafir oturamıyordu; fakat gönlünde kurduğu sofradan nice insan nasibini almıştı.

 

İşte insanın asıl mirası budur.

 

Ev, mal, mülk, makam ve servet geride kalır.

Fakat güzel ahlak, yapılan iyilik ve insanların gönlünde bırakılan güzel iz yaşamaya devam eder.

 

Bizler onun ardından yalnızca “öldü” demiyoruz.

 

Çünkü güzel insanların ölümü, bedenlerinin bu dünyadan ayrılmasıdır; iyiliklerinin ölümü değildir.

 

Onun yaptığı hayırlar, yetiştirdiği evlatlar, sevindirdiği insanlar, açtığı gönüller ve bıraktığı güzel hatıralar yaşamaya devam edecektir.

 

“GERİYE BİR DUÂ, BİR DE GÜZEL İZ KALDI”

 

Bir ömür geçti sessiz, iyilikle, duayla,

Bir gönül kaldı geride, sevgiyle, vefayla.

Kapısı açık idi, sofrası bereket,

Gönlünden eksik olmadı merhamet, muhabbet.

 

Paylaştıkça çoğaldı elindeki nimet,

Kim geldiyse bulurdu gönlünde bir hürmet.

Sağ elin verdiğini sol elden sakladı,

İyiliği Rabbine bıraktı, dünyaya bırakmadı.

 

Sonra bir imtihan geldi, ağırdı, çetindi,

Uzun yıllar yatağında sabır ile yetindi.

Dili suskun olsa da gönlü hep duadaydı,

Çektiği her acının ardında bir teslimiyet vardı.

 

Eyyûb’un sabrından bir iz vardı hâlinde,

Şükür vardı dilinde, tevekkül vardı gönlünde.

Bedeni yorgun düştü, gönlü düşmedi ama,

Rabbine yaslandı hep, sığındı Mevla’sına.

 

Şimdi bir dua kaldı ardından bizlere,

Bir güzel hatıra kaldı seven gönüllere.

Hayırları konuşur, iyilikleri söyler,

Güzel yaşayanların ardından güzel sözler söylenir.

 

Ne mal kaldı dünyada, ne makam, ne servet,

Geriye kaldı yalnız güzel ahlak ve ibret.

Bir gönle dokunmuşsa insanın eli,

O gönülde yaşar ömrünün en güzel eseri.

 

Ey Rabbim, rahmetinle kuşat bu güzel kulunu,

Nur eyle kabrini, aydınlat yolunu.

Çektiği hastalıklara karşı 

sabrını eyle ona kefaret,

Mekânını cennet eyle, makamını saadet.

 

Bizlere de nasip et onun güzel hâlinden,

Sabır ver, şükür ver, koparma rahmetinden.

Bir gün biz de gideceğiz bu fani dünyadan,

Ardımızda ne kalır? Bir dua… Bir de güzel insan.

 

Ruhu şad, mekânı cennet olsun.

Rahmetin daim, makamı âli olsun.

Ardından edilen her dua kabul olsun;

Yâ Rabbi, onu Habibinin sancağı altında buluşturması niyazımla….