MASUMUN AHI

Felek vurdu sillesini, bağrımız yanık,
Yıkıldı haneler, her yer karanlık.
Şafak dedikleri bir kutlu tanık,
Mazlumun feryadını yazar kalemler.

Gökten rahmet değil, ateş yağıyor,

Analar diz dövüp, kara bağlıyor.
Sabiler uykuda dilsiz ağlıyor,
Arş-ı Alâ’yı sarsar bu derin gamlar.

Deli bir çakar gibi geçti üzerinden,
Haber verdi dünyanın kanlı yerinden.
Bir ah işitildi en derinden,
Yürekleri dağladı sessiz vedalar.

Şafak sökse ne olur, gün doğsa n’eyler?

Viran olmuş köyler, dertli her yer.
Şu çocuk gözleri bir derya söyler,
O deryada boğuldu sahte sevdalar.

Ey Deliçakar, çek fotoğrafı kalsın,
Zalimler bu dertten payını alsın.
Mahşer mizanında hesap sorulsun,
Yerde kalmaz elbet o masum kanlar.