NASIL BECERDİNİZ, NASIL?

Fındık… Karadeniz’in alın teri, toprağın bereketi, binlerce ailenin tek geçim kaynağı.

Ve bugün? Bir avuç insanın masa başında aldığı kararlarla yerle yeksan edilen bir emek destanı.

Daha geçen ay serbest piyasada 350 TL’den alıcı bulan fındığın fiyatı, bugün 230 TL’ye kadar çekilmiş durumda. Çekildi derken… kendi kendine düşmedi elbette. Bunu yapanlar belli, bu düşüşün kazananı belli, kaybedeni ise yıllardır ülkenin dövizine, tarımına, ihracatına katkı sağlayan fındık üreticisi.

Peki soruyorum:

NASIL BECERDİNİZ?

Üreticinin sabah ayazında, yaz sıcağında, bahçe yamaçlarında verdiği emeği nasıl bu kadar kolay yok sayabildiniz?

FİSKOBİRLİK NE İŞE YARAR?

Kuruluş amacı üreticiyi korumak olan bir kurum, nasıl olur da üreticinin göz göre göre ezilmesine ses çıkarmaz?

Serbest piyasanın “serbest” adı altında yürüttüğü bu fiyat operasyonlarına neden bir dur diyemez?

Eğer Fiskobirlik piyasayı dengeleyemeyecekse, üreticinin emeğini savunmayacaksa, o zaman soruyorum:

Neden var? Kime hizmet ediyor?

KARADENİZLİ ÜRETİCİ YALNIZ DEĞİL – AMA YALNIZ BIRAKILIYOR

Bugün bu fiyatlar üreticinin masraflarını bile karşılamıyor.

Mazot, gübre, işçilik… Hepsi ortada. Bir de buna 120 liralık fiyat düşüşü eklendiğinde, fındık bahçesi artık geçim kaynağı değil, bir zarar hanesi haline geliyor.

ÜRETİCİ PERİŞAN.

Bankaya borçlu.

Çocuğunun okul masrağını hesaplıyor.

Ve biri çıkıp diyor ki: “Piyasa böyle.”

Hayır efendim, piyasa böyle değil.

Bu, emeğe yapılan bir operasyon.

FINDIK SADECE FINDIK DEĞİLDİR!

Bir ürün düşünün: Dünya üretiminin yüzde 60’ını siz yapıyorsunuz, ama fiyatını başkaları belirliyor.

Böylesi bir trajedi sadece tarım politikası eksikliğiyle açıklanamaz. Bu, yılların birikmiş sorununun bugünkü fotoğrafıdır.

Fındık kuru yemiş değil;

Bir ailenin kışı,

Bir çocuğun geleceği,

Bir bölgenin kaderidir.

BU ÇIĞLIK BİR UYARIDIR

Buradan bir kez daha soruyorum:

Bu milletin üreticisini daha ne kadar yok sayacaksınız?

Bir süre daha böyle giderse, Karadeniz’de fındık üreticisi kalmayacak.

Bahçeler sahipsiz kalacak.

Ülke dünyanın en önemli tarım ürünlerinden birinde kendi kaderini yabancı tekellere teslim edecek.

Ve o zaman kimse çıkıp “Nerede yanlış yaptık?” demesin.

SON SÖZ

Bu yazı bir öfkenin değil, bir gerçeğin ifadesidir:

Üreticinin sabrını sınamayın.

Bu toprakların insanı, emeğinin karşılığını istiyor.

Lütuf değil, hak talep ediyor.

Ve biz gazeteciler susarsak, yarın o bahçelerde kuş bile ötmez.