Sen Fırsat Verme YARABBİ!

Güllerin nûruyla aydınlanırken gece, 

Kalemim sızlar, düğümlenir her hece. 

Mevlid’in hürmetine, bu mukaddes demde, 

Bir feryat yükselir garip kalbimde.

Zalimlerin kılıcı keserken kökünü yurdun, 

Mazlumların ahı arşı titretir dostun. 

Barbar zihniyet basarken masumken güneşi, 

Yeryüzünde sönmesin insanlık ateşi!

Şafak’ın sinesinde hakikatin izi var, 

Yazılan her satırda haklı bir sızı var. 

Kalemim şahittir zulme, defterler doldu, 

Katiller gülüşürken, bahar kışa döndü.

Ey kainatın sahibi, ey ulu YARABBİ! 

Sensin bu karanlığı dağıtacak nebî. 

Masum çocukların düşlerine kıyanlara, 

Seni Hakikatin nurunu karartıp uyanlara...

Zalimin zulmünü yanına koyma YARABBİ, 

Katilin eline fırsat verme YARABBİ! 

Barbar zihniyetin kalesini yık darmadağın, 

Bu hicran dolu yolda, sen imdat eyle dağın!

Mevlid kandili yüzü suyu hürmetine, 

Son ver bu zalimin kara niyetine. 

Hak, adalet bulsun, mazlumlar gülsün artık, 

Karanlık geceden sonra sabahı ver YARABBİ!